‘Maar ik meen het écht, hoofd. Ik kan het aan om te voelen. Ik zweer het!’ sprak het hart met een blik vol overtuiging. Vertwijfeld keek het hoofd haar aan, met een zachte blik in zijn ogen. ‘Ik weet dat je dat nu denkt, lief hart. Maar je weet toch wat er gebeurde toen ik je liet voelen? Je raakte overspoeld door alles. Dat willen we niet meer. We hebben samen afgesproken dat ik je zou beschermen tegen al dat voelen. Laten we gewoon weer even alles gaan analyseren, zoals we altijd doen.´ Het hoofd keek het hart met een smekende blik aan. Toe nou? Ik weet wat goed voor je is.’
Ineens hoorden ze beiden een geluid in de verte. Het was een heel zacht geluidje. Het hart en het hoofd keken elkaar aan. ‘Hoorde jij dat ook?’ vroeg het hart. ´Ja, ik hoorde ook iets, zei het hoofd.´ Ze hielden hun adem in en luisterden zo goed als ze maar konden. ‘Hallo, hier ben ik,´ klonk het heel zachtjes in de verte. ´Hé, jullie horen me! Wat goed! Ik kom wat dichterbij.’ Het hart en het hoofd keken verbaasd naar wie eraan kwam. Dat was gek. Het was duidelijk een onbekende, maar toch voelde het vaag bekend en vertrouwd. ‘Hoi, kennen jullie me nog? Ik ben het lijf. Wij hebben vroeger samengewerkt, weten jullie nog?’, sprak het lijf.
Het hart en het hoofd staarden elkaar aan. ‘Huh, samengewerkt? Dat doen we toch alleen met elkaar?’, riepen ze allebei verbaasd uit. Maar toch voelden ze allebei dat wat het lijf zei daadwerkelijk klopte. Ze konden alleen allebei niet zo goed meer bij de herinnering. ‘Ja, het is ook al een poosje geleden dat we samenwerkten. Het is sowieso met grote tussenpauzes geweest, hoor. De laatste keer dat we weer bij elkaar kwamen was tijdens de burn out van Saskia. Tja, toen was ik ook wel echt serieus in staking gegaan om jullie aandacht te trekken. Maar het hielp toen wel,’ zei het lijf.
Ineens gingen er lampjes branden bij zowel het hart als het hoofd. Wauw, ja natuurlijk, het lijf. Ze gaven het lijf een dikke knuffel. ‘We hebben toen zo fijn samengewerkt. Wat gek dat we dit allebei helemaal vergeten zijn.’ Het lijf keek ze met een open blik aan. ‘Nou, dat is niet zo gek, hoor. Want dit is het patroon dat we samen voor Saskia hebben gecreëerd. We deden dat om haar te beschermen, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat dit totaal niet werkt. Ik geloof er echt in dat wij alle drie samen mogen werken en onze talenten ten volle mogen benutten. We zijn alle drie van even groot belang. Ik kreeg het alleen maar niet voor elkaar om jullie mij te laten horen.’
Het hart en het hoofd kijken elkaar met enige scepsis aan. ‘Tja, we hebben niet voor niets afscheid genomen van het lijf, toch? Maar waarom was dat ook alweer? Dat had ook met dat voelen te maken van jou, hart,´ sprak het hoofd. ‘Wanneer jij voluit ging voelen werd het te veel voor je. Wanneer je dan weer probeerde minder te voelen, begon het lijf je lastig te vallen met pijn en vermoeidheid. We hebben toen samen besloten om het lijf eruit te zetten. Dat was trouwens ook het moment dat we samen besloten hebben om dat voelen van jou te laten beschermen door mijn talent van denken en overdenken’, sprak het hoofd.
‘Waarom wil je dat nu eigenlijk niet meer, hart?, vroeg het hoofd. ‘Omdat ik aan alles voel dat ik gemaakt ben om te voelen,´ verzuchtte het hart. ´En ja, ik voel veel. Ik weet het. Maar dat is nu eenmaal wie ik ben. Ik verwacht echt dat als we elkaars talenten gaan gebruiken dat we tot een balans kunnen komen waarbij Saskia niet meer overspoeld wordt als ik vol ga voelen. Zeker nu het lijf er ook weer bij is. Wij met zijn drieën kunnen dit. Saskia wordt duidelijk ook niet gelukkig van alleen maar leven vanuit jouw talenten, hoofd. Het is als leven met maar 33% van het leven.´
‘Maar denk je niet dat het ervoor gaat zorgen dat ze onderuit klapt dan?’, vraagt het hoofd bezorgd. We redden het toch prima zo? ´Nee!´ zei het hart met een ferme stem. We redden het helemaal niet prima zo. Dit is enkel overleven en niet leven. Saskia is eraan toe om te leven. Dat voel ik aan alles. Laten we samen ervoor zorgen dat ze voluit kan voelen, voluit kan denken en voluit kan ervaren. Dat is pas leven! riep het hart vol passie uit.
Ik stel me zo voor dat dit gesprek vaak heeft plaatsgevonden in mijn systeem. Ik leerde al op jonge leeftijd dat de wereld onveilig kon zijn. Mijn hoofd begon toen al met zich te wapenen om mijn hart te beschermen. Toen ook mijn lijf onveiligheid begon te ervaren, bleek ik dat uit te kunnen zetten om het te kunnen doorstaan. Zo was voor mijn tiende levensjaar mijn patroon van lijf en hart uit kunnen zetten en hoofd in overdrive al in stelling gebracht.
Prof. Bessel van der Kolk spreekt over “feeling, but not dealing” en “dealing, but not feeling” als staten van zijn na trauma. Bij het eerste word je zo overspoeld door het voelen dat je niet meer kunt functioneren. Bij het tweede functioneer je zonder te voelen. De angst voor het eerste hoor ik bij volwassen cliënten regelmatig terug als reden voor het tweede. Het idee is dan vaak dat je nu nog even niet moet of kunt voelen omdat je anders overspoeld wordt en er moet nog van alles. En voor even is dit soms ook zeker geen slecht idee. Maar wanneer even voor altijd wordt, dan wordt het een probleem.
Door de jaren heen heb ik deze strijd geleverd met mijn hart, hoofd en lijf. Vaak was mijn lijf degene die mij weer bij mijn hart probeerde te brengen. Het heeft me op allerlei manieren het leven moeilijk gemaakt, vond ik altijd. Het liet me ook in de steek, bijvoorbeeld door meerdere miskramen. Na de laatste miskraam kreeg ik steeds meer pijn overal, en dit eindigde met een reuma diagnose. Nog meer reden om een bloedhekel aan dat lijf te hebben. Ik was zevenentwintig jaar en kreeg ergotherapie en allerlei aanpassingen zoals aangepast bestek. Ik vond het verschrikkelijk. Stom lijf!
Door de jaren heen ben ik steeds meer tot het besef gekomen dat mijn lijf mij probeerde te waarschuwen. Wanneer het hoofd het overnam om het hart te beschermen, begon mijn lijf signalen af te geven. Maar in plaats van ernaar luisteren, zette ik het contact met mijn lijf uit. Ik vond het alleen maar lastig dat lijf.
In 2018 raakte ik burn out. Ik wist instinctief dat ik niet met mijn hoofd aan de slag moest om hieruit te komen. Dat zou ook helemaal niet gaan, want ik kon nog niet één gedachte vasthouden. Ik besloot een andere kant op te gaan. Een individueel mindfulness traject. Wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Het zorgde ervoor dat de verbinding tussen mijn hart, hoofd en lijf weer tot stand kwam.
Ik leerde met meditatie in verbinding te blijven met mezelf. Ik maakte kennis met de acceptance and commitment therapy. Ik leerde hoe ik moeilijke emoties en sensaties kon verdragen zonder mezelf uit te zetten. Ik pakte mijn yoga weer op. Zo kon ik opmerken wanneer een oud patroon het weer overnam. Vol goede moed stapte ik mijn nieuwe leven in verbinding met hoofd, hart en lijf in.
Ik kwam in een flow terecht. Ik startte mijn eigen praktijk en die liep direct goed. Ik genoot van het helpen van mensen op mijn eigen manier en met vrijheid in tijd. Mijn creativiteit vloog de pan uit. De Intenso’s kwamen hieruit voort. Ik begon te schrijven en mijn kinderboek werd zelfs in Amerika uitgebracht. Toch verloor ik langzaamaan weer de verbinding met mezelf.
Er kwamen ervaringen op mijn pad die te pijnlijk waren voor mijn hart. Ik kon ze simpelweg niet voluit voelen, omdat de pijn groter was dan ik. En dus kwam mijn oude patroon weer op mijn pad. Leven vanuit mijn hoofd. Hart en lijf werden weer achter slot en grendel gezet. Geen meditatie meer. Geen yoga meer. Alleen maar denken, denken en denken. Controle pakken door analyseren. Als een soort cognitieve robot..
De praktijk bleef groeien. De zakelijke successen bleven komen. Maar werd ik er gelukkig van? Nee. Ik raakte steeds verder van mezelf verwijderd. Toen kwam voorzichtig de verandering. Ik begon langzaamaan weer te voelen. Dat deed ontzettend pijn. Op momenten voelde het ondraaglijk. Maar toch lukte het om het te dragen. Door onder meer mijn lijf weer in te zetten. Yoga en meditatie weer toe te gaan passen. Oprechte verbindingen te maken die écht veilig voelden.
Ik voelde aan alles dat ik niet op mijn eigen pad liep. Dit pad was gecreëerd door mijn hoofd. Zonder dat mijn hart er volledig in zat. Ik begon allerlei dingen los te laten die niet bij mij hoorden. Ik ging een ander pad op. Ik móest een ander pad op.
Samen met Stephanie die in hetzelfde proces zat, kwamen we allebei weer meer en meer bij voelen, denken en ervaren. De veiligheid die we bij elkaar voelden, werkte hier helend bij. Feeling, dealing and healing. We zagen de patronen vaak eerder bij elkaar dan dat we ze zelf voelden. We ondersteunden elkaar in het proces. En zo kwamen we steeds weer wat meer bij onszelf. De pijn die we hadden werd steeds een beetje meer draaglijk. We gingen van overleven naar leven.
Op deze manier is HeartBraining ontstaan. De methodiek is door ons doorvoeld en doorleefd. Door de balans tussen hart, hoofd en lijf te herstellen ga je van overleven naar leven. Dit vraagt inzet en actie, vandaar dat HeartBraining een werkwoord is. In de praktijk en in onze trainingen is dit de leidraad. Het gaat zeker niet vanzelf. Maar wanneer je weer voluit begint te voelen, denken en ervaren, dan begint het leven weer. En dat gunnen wij iedereen.